Blog: Het leven van een vroedvrouw

< Back to all posts
  • Blog van Laura

    Laura Pijnenborgh

    11 februari 2020 

    MAAR MAMA, ALS VROUWEN HET NIET KUNNEN?

    ik was een beetje lang bij een buurvrouw blijven kletsen. Ik kwam thuis en mijn zoon van 9 vroeg waarom het zo lang duurde. Ik zei dat we even aan de praat waren geraakt. Hij vroeg waarover. Ik zei dat er een dokter was die in de krant gezegd had dat vrouwen niet meer zo goed kunnen bevallen en dat me dat nogal bezig hield. Mijn 9 jarige keek me met grote verbaasde ogen aan en zei: " Maar mama, als vrouwen het niet zouden kunnen, WIE dan wel?!

    Hij kreeg een enorm dikke knuffel van mij en ik zei: "precies jongen, precies. Dat is een goede vraag!”

     

    Mijn 9 jarige is thuis in bad geboren. Hij woog 5150 gram en was 58cm. Een flinke baby. Ik heb minder schade aan mijn bekkenbodem en bekken overgehouden aan zijn geboorte dan aan die van mijn eerste van 3880 gram die ik liggend op mijn rug moest baren, onder fel licht, zonder persdrang en uiteindelijk werd hij eruit getrokken met de vacuum. Er was geen nood, zijn ctg was perfect. Maar men vond het te lang duren.

     

    Mijn 9 jarige weet niet beter dan dat vrouwen kunnen bevallen. Dat leerde hij om te beginnen toen hij zelf geboren werd, op zijn eigen tempo en het mijne. Ik weet niet beter dan dat het kan. Mijn moeder, van 1m64cm en vrij tenger, kreeg drie kinderen: bijna 9 pond, 9,5 pond en 10 pond. Zonder interventies en het waren geen hele zware of traumatische bevallingen. Alleen ik (de eerste) bleef een beetje met de schouders steken, dus heeft de Gyn die "gevouwen" en toen kwam ik...is het verhaal. En tot haar 66e toen ze onverwacht overleed, was ze fit! Ze kon eindeloos fietsen en wandelen en dansen. Hoezo bekken problemen? Hoezo verzakkingen?

     

    Ik weet zeker dat zij en ik niet de enige zijn die grote kinderen kunnen baren. En ik weet zeker dat heel heel veel vrouwen met ons zijn die gewoon natuurlijk kunnen bevallen van hun eigen kind . Ik heb dat gelukkig ook al best vaak mogen zien als doula. En ja soms of misschien vaak is het zwaar en kost het flink wat kruim. Maar onze lichamen kunnen daar ook van herstellen!

     

    De bevalling op zich is niet de rede van trauma of van levenslange schade aan het lichaam. Het is meer hoe en onder welke omstandigheden we tegenwoordig verwachten dat vrouwen kunnen bevallen. Hoe vrouwen behandeld worden tijdens hun bevalling. Met hoeveel interventies ze soms te maken krijgt. Dat ze zich niet gezien en gehoord heeft gevoeld. Hoeveel angst en stress er heerst rondom bevallen. Hoe er voor vrouwen gezorgd wordt na de bevalling...

    Soms is medisch ingrijpen noodzakelijk, soms is een keizersnede een levensreddende oplossing. En daarvoor is het een zegen dat we de 2e en 3e lijn hebben, met gynaecologen gespecialiseerd in pathologie.

     

    Maar laten we alsjeblieft niet gaan doen of vrouwen dit niet meer kunnen: natuurlijk bevallen. Of alsof schade voor de rest van het leven er altijd bij hoort.

    Laten we eens goed naar mijn 9 jarige luisteren, want wat hij eigenlijk zegt is: vrouwen zijn toch JUIST degene die kunnen bevallen?!!! En zo is het. Meestal kunnen wij het gewoon hartstikke prima. En als het anders loopt dan kunnen wij daar met goede zorg van herstellen. Want onze lichamen zitten tamelijk briljant in elkaar!

     

    En als we wat beter zouden gaan luisteren naar die briljante lichamen zouden heel wat dagelijkse gewoonten die ons lichaam belasten, zoals teveel zitten en chronisch navel intrekken, of altijd je knieën overstrekken of teveel buikdruk creëren bij het sporten (om maar een paar voorbeelden te noemen) en die bijdragen aan klachten kunnen verminderen! En als vrouwen goed voor hun briljante lichamen zorgen in de kraamtijd en alle jaren erna, dan kunnen die lichamen heel vitaal en gezond oud worden zonder eeuwig urine verlies, verzakkingsproblemen of pijn!

    Zo ben ik de schade van de vacuum verlossing van mijn eerste uiteindelijk ook te boven gekomen en ik zie vrouwen wekelijks herstellen en sterker worden in de lessen die ik geef.

    Ik ben steeds weer onder de indruk van de veerkracht en het zelfherstellend vermogen als ik die vrouwen na hun bevalling zie.

    En elke vrouw die ik heb mogen zien bevallen, staat voor eeuwig op mijn netvlies gegrift. Haar kracht, haar schoonheid, haar liefde voor haar kind en de uniekheid van ieder geboorte proces... En nu ik door dit alles terug denk aan mijn eigen bevallingen, hoe verschillend ook, ben ik diep onder de indruk van mijn eigen briljante lichaam!

     

    En ik ben blij dat ik een 9 jarige heb die me die nacht in dat bad nog meer leerde over bevallen en over mijn lichaam. En hoe hij over de jaren heen me steeds weer herinnert met zijn opmerkingen en vragen aan het feit dat elke vrouw het recht heeft te bevallen waar, hoe en met wie ZIJ wil!

     

    En als we dan bezorgd zijn over de gezondheid van vrouwen op korte en lange termijn (want die bezorgdheid deel ik wel met deze gynaecoloog), laten we dan beginnen met haar echt eerlijke en volledige informatie te geven. Laten we dan beginnen met vrouwen lichamen echt te willen leren kennen en begrijpen. Laten we dan beginnen met vrouwen te zien en naar ze te luisteren. En laten we vooral ook haar keuzes respecteren en serieus nemen (dus ook als zij keuzes maakt buiten de protocollen en ook als zij een medisch traject wil, of een keizersnede gebaseerd op volledige info en haar intuïtie).

     

    Want ZIJ verdient vertrouwen!